|
|
|
|
für Ernst Bloch Herbst und die dämmernden Sonnen im Nebel Und nachts am Himmel ein Feuerbild. Es stürzt und weht. Du musst es bewahren. Am Hohlweg wechselt schneller das Wild. Und wie ein Hall aus fernen Jabren Drohnt über Walder weit ein Schuss. Es schweifen wieder die Unsichtbaren Und Laub und Wolken treibt der Fluss. Der Jäger schleppt nun heim die Beute, Das kiefernästig starrende Geweih. Der Sinnende sucht andre Spur. Er geht am Hohlweg still vorbei, Wo goldner Rauch vom Baume fuhr . Und Stunden wehn,vom Herbstwind weise, Gedanken wie der Vögel Reise, Und manches Wort wird Brat und Salz. Er ahnt, was noch die Nacht verschweigt, Wenn in der grossen Drift des Alls Des Winters Sternbild langsam steigt. Peter Huchel für Ludvik Kundera Grüngoldene Lauge Der Sümpfe. Rohrdommelröhricht. Die Schlangen des Abends Suchen den Himmel. Falb züngeln sie An den Erlen hoch. Am Morgen hebt Ein Duft von Kalmus Den Nebel. Und auf dem Wasser Fegt der Wind Den Schatten Der Blätter Zusammen. Peter Huchel für Hans Henny Jahnn Singende Öde am Fluss: wer rief? Da mit dem rudernden Fuss des Schwans Die Nacht nun über dem Wasser naht, Gehn Feuer dunkel hinab den Pfad, Wo einmal der Knabe, im Schatten des Kahns, Den Mittag neben den Netzen verschlief. Wer aber wollte, ,venn eisige Ferne weht, Mit ihnen dort oben am Hügel nicht leben, Die melken und pflügen Und richten Gemäuer Und Balkenan Balken sicher fügen? Wo sich das wasserhebende Windrad dreht, Wohnen sie nahe am Korn. Ihr Tagwerk ist
gut. Dich aber rief es, aus feuer- Brennender Tiefe zu heben Die leicht erloschende, ruhlose Glut. Peter Huchel Erwürgte Abendröte Stürzender Zeit! Chausseen. Chausseen. Kreuzwege der Flucht. Wagenspuren über den Acker, Der mit den Augen Erschlagener Pferde Den brennenden Himmel sah. Nachte mit Lungen voll Rauch, Mit hartem Atem der Fliehenden, Wenn Schüsse Auf die Dämmerung schlugen. Aus zerbrochenem Tor Trat lautlos Asche und Wind, Ein Feuer, Das mürrisch das Dunkel kaute. Tote, über die Gleise geschleudert, Den erstickten Schrei Wie einen Stein am Gaumen. Ein schwarzes Summendes Tuch aus Fliegen Schloss ihre Wunden. Peter Huchel I Es liessen die Blitze Zerstörter Sommer Die Asche an den Bäumen. Im Wundmal der Mauer Erscheinen die Toten. Die schuhlosen Füsse frieren Im Tau der Rosen. II O heiliges Blut, Es brannte In allen Adern der Stadt. Ein Wall Wunden Fleisches War der Mund. Am Schweigen Hinter den Zähnen Zerbrach das Eisen.
Peter
Huchel
Freiheit, mein Stern, Nicht auf den Himmelsgrund gezeichnet, Über den Schmerzen der Welt Noch unsichtbar Ziehst du die Bahn Am Wendekreis der Zeit. Ich weiss, mein Stern, Dein Licht ist unterwegs. Peter Huchel Wo bist du, damals sinkender Tag? Septemberhügel, auf dem ich lag lm jähen blätterstürzenden Wimd, Doch ganz von der Ruhe der Bäume
umschlungen - Kraniche waren noch Huldigungen Der Herbstnacht an das spähende Kind. O ferne Stunde, dich will ich loben. Langhalsig flogen die grossen Vögel dort
oben. Sie schrieen gell, ich rief ein Wort. Sie zogen über den Seen fort. Durch Wasser und Nebel wehte dein' Haar, Urfrühes Dunkel, das alles gebar, Moore und Flüsse, Schluchten und Sterne. Ich sah dich schwingen Durchs Sieb der Ferne DeD eiserDen Staub der Meteore. Die Erde fühlend mit jeder Pore, Hörte ich Disteln und Steine singen. Der Hügel schwebte. Und manchmal schoss Den Himmel hinunter ein brennender Pfeil. Er traf die Nacht. Sie aber schloss Mit schnellem Dunkel die Wunde Und blieb über wehenden Pappeln heil. Quellen und Feuer rauschten im Grunde. Peter Huchel
The wet dawn inks are doing their blue dissolve. On their blotter of fog the trees Seem a botanica1 drawing - Memories growing, ring on ring, A series of weddings. Knowing neither abortions nor bitchery, Truer than women, They seed so effortlessly! Tasting the winds, that are footless, Waist-deep in history - Full of wings, otherworldliness. .In this, they are Ledas. O mother of leaves and sweetness Who are these pietàs? The shadows of ringdoves chanting, but easing nothing. Winterbomen Bij
dageraad lost het blauwe op van uitvloeiende inkten. Op hun
vloeiblok van mist lijken de bomen een
botanische tekening - Herinneringen
groeien aan, jaarring op jaarring, een
reeks bruiloften. Niets
afwetend van miskramen en geroddel, waarachtiger
dan v schieten
zij zo moeiteloos in het zaad! Rukwinden
zonder voetspoor proeven zij, diep
verzonken in geschiedenis - Een en
al vleugels, van een andere wereld. Daarin
zijn zij gelijk aan Leda's. O
moeder van bladeren en zachtheid wie
zijn deze piëta's? Schaduwen
van ringduiven zingen, maar verzachten niets. Sylvia Plath This is the light ofthe mind, cold and planetary. The trees ofthe mind are black. The light is blue. The grasses unload their griefs on my feet as if I were
God, Prickling my ankles and murmuring oftheir humility. Fumy, spiritous mists inhabit this place Separated from my house by a row ofheadstones. I simply cannot see where there is to get to. The moon is no door. It is a face in its own right, White as a knuckle and terribly upset. It drags the sea after it like a dark crime; it is quiet With the O-gape of complete despair. I live here. Thrice on Sunday, the bells startle the sky - Eight great tongues affirming the Resurrection. At the end, they soberly bong out their names. The yew tree points up. It has a .Gothic shape. The eyes lift after it and find the moon. The moon is my mother. She is not sweet like Mary. Her blue garments unloose small bats and owls. How I would like to believe in tenderness - The face ofthe effigy, gentled by candles, Bending, on me in particular, its mild eyes. I have fallen a long way. Clouds are flowering Blue and mysticalover the face ofthe stars. Inside the church, the saints will all be blue, Floating on their delicate feet over the cold pews, Their hands and faces stiffwith holiness. The moon sees nothing of this. She is bald and wild. And the message of the yew tree is blackness -blackness
and silence. De
maan en de taxusboom Dit is
het licht van de geest, koud en planetair. De
bomen van de geest zijn zwart. Het licht is blauw. De
gewassen storten hun grieven aan mijn voeten uit alsof ik God was, prikken
in mijn enkels, murmelen hoe nederig ze zijn. Dampige,
geestrijke nevels bewonen deze plek door
een rij zerken gescheiden van mijn huis. Ik kan
gewoon niet zien waar ik naartoe moet. De maan
is geen deur. Een gezicht op zichzelf is zij, wit als
een knobbel en vreselijk van streek. Het
sleept de zee achter zich aan als een duistere misdaad; het is rustig in de
bolronde gaping van volkomen wanhoop. Hier woon ik. Tweemaal
's zondags schrikken klokken de hemel op - Acht
grote klepels die de verrijzenis bevestigen. Aan het
eind galmen ze bedaard hun namen uit. De
taxus wijst naar boven. Hij heeft een Gotische vorm. Ogen
zien naar hem op en vinden de maan. De maan
is mijn moeder. Ze is niet lief zoals Maria. Haar
blauwe gewaden laten kleine vleermuizen en uilen vrij. Hoe
graag zou ik in tederheid willen geloven - De
afbeelding van een gezicht, door kaarsen verzacht, waarvan
de milde ogen speciaal op mij zijn gericht. Ik ben
diep gevallen en al zo lang onderweg. Wolken bloeien blauwen
mystiek over het gezicht van de sterren. In de
kerk zullen de heiligen helemaal blauw zijn, op hun
tere voeten zwevend over de kille banken, hun
handen en gezicht stijf van heiligheid. De maan
ziet daar niets van. Ze is kaal en wild. En de
taxus verkondigt zwartheid -zwartheid en stilte. Sylvia Plath For
Ruth Fainlight I know the bottom, she says. I know it with my great tap
root: It is what you fear. I do not fear it: I have been there. Is it the sea you he ar in me, Its dissatisfactions Dr the voice of nothing, that was your madness' Love is a shadow. How you lie and cry after it Listen: these are its hooves: it has gone off, like a
horse. All night I shall gallop thus, impetuously, Till your head is a stone, your pillow a little turf, Echoing, echoing. Dr shall I bring you the sound of poisons This is rain now, this big hush. And this is the fruit of it: tin-white, like arsenic. I have suffered the atrocity of sunsets. Scorched to the root My red filaments burn and stand, a hand of wires. Now I break up in pieces that fly about like clubs. A wind of such violence Will tolerate no bystanding: I must shriek. The moon, also, is merciless: she would drag me Cruelly, being barren. Her radiance scathes me. Dr perhaps I have caught her. I let her go. I let her go Diminished and flat, as after radical surgery. How your bad dreams possess and endow me; I am inhabited by a cry. Nightly it flaps out Looking, with its hooks, for something to love. I am terrified by this dark thing That sleeps in me; All day I feel its soft, feathery turnings, its ma1ignity. Clouds pass and disperse. Are those the faces of love, those pale irretrievables? Is it for such I agitate my heart? I am incapable of more knowledge. What is this, this face So murderous in its strangle of branches? - lts snaky acids kiss. It petrifies the will. These are the isolate, slow faults That kill, that kill, that kill. Olm Voor
Ruth Fainlight Ik ken
de bodem, zegt ze. Ik ken hem met mijn grote penwortel: daarvoor
ben jij zo bevreesd. Ik
vrees hem niet: ik ken hem maar al te goed. Is het
de zee die je in mij hoort, al haar
misnoegdheid'? Of de
stem van het niets, die jouw waanzin was'? Liefde
is een schaduw. Al lig
je nog zo om haar te roepen luister:
dit zijn haar hoeven: ze is er vandoor, als een paard. Zo zal
ik de hele nacht galopperen, onstuimig, tot je
hoofd een steen is, je hoofdkussen een kleine zode, vol
echo's, echo's. Of zal
ik het geluid van vergiften voor je meebrengen'? Dit is
nu de regen, deze diepe stilte. En dit
zijn oogst: tinwit, als arsenicum. Ik heb
de gruwel van zonsondergangen doorstaan. Verschroeid
tot de wortel staan
mijn rode vezels in brand, een hand van draden. Nu spat
ik in stukken uiteen die als knuppels in het rond vliegen. Zo'n
vernielzuchtige wind duldt
geen inmenging: ik moet krijsen. Ook de
maan is genadeloos: ze wil me meeslepen, wreed
en onvruchtbaar als zij is. Haar
uitstraling verwondt me. Of misschien heb ik haar gevangen. Ik laat
haar los. Ik laat haar los verminderd
en vlak, als na radicale chirurgie. Hoe
bezeten en begaafd word ik van je kwade dromen. Ik word
bewoond door een schreeuw. 's
Nachts vliegt hij uit op
zoek, met zijn haken, naar iets om lief te hebben. Ik ben
doodsbang voor dat donkere ding dat in
mij slaapt; de hele
dag voel ik zijn zachte, vederachtige kronkelingen, zijn boosaardigheid. Wolken
trekken voorbij en drijven uiteen. Zijn
dat de gezichten van de liefde, die bleke vervluchtigingen? Jaag ik
mijn hart daarvoor op? Ik ben
niet in staat tot meer kennis. Wat is
dit, dit gezicht zo
moorddadig in zijn wurggreep van takken? Zijn
slangenzuur kust. Het
versteent de wil. Dit zijn de afgezonderde, tergend trage gebreken die doden, die doden, die doden.
Sylvia
Plath
Ist
eine Kunst, wie alles.
Ich
kann es besonders schön
Ich
kann es so, dass es die Hölle ist, es zu sehn.
Ich
kann es so, dass man wirklich fühlt, es ist echt.
Sie
können, glaube ich, sagen, ich bin berufen zu diesem Ziele.
Sylvia Plath Her dead Body wears the smile of accomplishment, The illusion of a Greek necessity Flows in the scrolls of her toga, Her bare Feet seem to be saying: We have come so far, it is over. Each dead child coiled, a white serpent, One at each little Pitcher of milk, now empty. She has folded Them back into her body as petals Of a rose close when the garden Stiffens and odours bleed From the sweet, deep throats of the
night flowers. The moon has nothing to be sad about, Staring from her hood of bone. She is used to this sort of thing. Her blacks crackle and drag.
Die
Frau ist vollendet.
Ihr
toter
Körper
tragt das Lacheln des Erreichten. Der
Fliesst
in den Schnörkeln ihrer Toga
Ihre
blossen
Füsse
scheinen zu sagen: Wir kamen bis
Hierher,
es ist vorbei.
Jedes
tote Kind eingerollt, eine weisse Schlange,
Eines
um jeden kleinen
Milchkrug,
nun leer.
Sie
hat sie gefaltet
Zurück
in ihren Körper, wie Blätter einer
Rose
sich schliessen wenn der Garten
Erstarrt
und Düfte bluten
Aus
den süssen tiefen Schlünden der Nachtblume.
Der
Mond starrt aus seiner Knochenkapuze.
Er
hat keinen Grund zur Trauer.
Er
ist dergleichen gewohnt.
Seine
schwarzen Hüllen knistern und schlurfen.
Sylvia
Plath
Sterren plukken, frambozen ’s nachts van
een struik uit het donker, het fluweel, de tijd van de
eenling. Zachtheid ademen, warmte omhullen met barmhartige eenzaamheid, die van geraas
verlaten, spreekt door stilte, rijpend met een geheim, verder gaan, als op poezevoeten onsterfelijk gemak kennen, gestolen uit de
levensbron een goddelijk ijzeren rantsoen wordt hier
niet uitgedeeld tussen bestaan en bestaan, tussen niets en
niets. Opgerold liggen op de grond, aarde ruiken, die goeie broodkorst. Groeien en groeien, een embryo in de schoot van het grote
erbarmen. Van Amir Gilboa Ze rust nog in de moederschoot, Ze is muziek en woordenreeksen, En dus de kern, niet te verbreken, Van al hetgeen God leven bood. Zeeboezem, kalme ademingen, Krankzinnig helder is dit uur, En in een vat van zwart-azuur Deint schuim, bleekwit zoals seringen. Dat van mijn lippen komen zal Wat in oerstilte lag verzonken, Wat altijd zuiver heeft geklonken, Zoals een noot van puur kristal! Tracht, Afrodite, schuim te blijven, Weerkeer naar de muziek, o woord, En hart, laat harten ongestoord Die één zijn met de bron van leven! Ossip Mandelstam - vertaling Peter Zeeman
Silentium Zij is nog ongeboren. Zij is muziek, maar ook het woord en daarom de band, niet te verbreken, van al wat leeft. Kalm ademen de borsten van de zee maar vol licht, als waanzinnig, is de dag en bleek seringenschuim deint in het zwart-azuren vat. Mogen mijn lippen ooit oer-zwijgen vinden zoals een toon: helder kristal en vanaf zijn geboorte zuiver! Blijf zeeschuim, Aphrodite! Woord, keer terug tot de muziek en hart, heb beschroomdheid voor een
mede-hart, één met het grondbeginsel van het leven! Ossip Mandelstam - vertaling Kees Verheul A
Valediction: Forbidding Mourning
As
virtuous men pass mildly away, John
Donne
Wilt
thou forgive that sin where I begun, John
Donne
Death
be not proud, though some have called thee John
Donne
Some
that have deeper digg'd love's mine than I, John
Donne
Come
live with me, and be my love, John
Donne
For
the first twenty years since yesterday John
Donne
Where,
like a pillow on a bed
John
Donne
I
can love both fair and brown;
John
Donne
Huye
del sol el sol, y se deshace
La
vida a manos de la propia vida ;
Del
tiempo que, a sus partos homicida,
En
mies de siglos las edades pace,
Nace
la vida, u con la vida nace
Del
cadáver la fábrica temida. ¿teme,
pues, el hombre en la partida,
si
vivo estriba en lo que muerto yace ?
Lo
que pasó ya falta ; lo futro
Aún
no se vive ; lo que está presente
No
está, porque es su esencia el movimiento.
Lo
que si ignora es sólo lo seguro ;
Este
mundo, república de viento
Que
tiene por monarca un accidente.
Gabriel
Bocángel
1603-1658
De zon vlucht voor de zon, en leven doet Niet anders dan het leven zelf ontbinden; Vanuit de tijd, die eeuwig zijn gebroed Geslachten na geslachten blijft verslinden, Ontstaat het leven, en gelijk begint de Ontluistering die ons karkas doorwroet. Wat vreest de mens nog dat hij sterven moet, Als hij slechts bij wat heen is steun kan vinden? Wat is geweest, is weg; de toekomst is Nog niet in leven, en wat nu bestaat, Bestaat niet echt, omdat er niets beklijft. Alleen wat wij niet weten is gewis; De wereld, een op wind gestoelde staat Waarin toevalligheid de wet voorschrijft. Vert.: J.P Rawie by
Annie Lennox Lay down
De grandes cuillers de neige Ramassent nos pieds glacés Et d'une dure parole Nous heurtons I'hiver têtu Chaque arbre a sa place en l'air Chaque roc son poids sur terre Chaque ruisseau son eau vive Nous nous n'avons pas de feu.
Het vuur
Met grote klompen sneeuw Slepen onze ijsvoeten voort En met een vloek en een schop Verwensen wij de hardnekkige winter Elke boom heeft z'n plek in de luchtruimte Elke rots z'n zwaarte op de aardbodem Elke beek z'n bron voor het water. Wij echter hebben geen vuur om ons te warmen.
Paul Eluard
La bonne neige le ciel noir Les branches mortes la détresse De la foret pleine de pièges Honte à la bête pourchassée La fuite en flèche dans le Coeur Les traces d'une proie atroce Hardi au loup et c'est toujours Le plus beau loup et c'est toujours Le dernier vivant que menace La masse absolue de la mort.
Een wolf
De dikke sneeuw de zwarte lucht De dode takken het onheil In het woud vol gevaren Vrees van het opgejaagde beest Slaat plots om het hart De Sporen van een verscheurde prooi Van de woeste wolf en toch is het ook De grootste wolf en uiteindelijk De laatst overlevende, die bedreigd wordt Door de absolute macht van de dood.
Paul Eluard
Adieu tristesse Bonjour tristesse Tu es inscrite dans les lignes du plafond Tu es inscrite dans les yeux que j'aime Tu n'es pas tout à fait la misère Car les lèvres les plus pauvres te dénoncent Par un sourire Bonjour tristesse Amour des corps aimables Puissance de l'amour dont l'amabilité surgit Comme un monstre sans corps Tête désappointée Tristesse beau visage
Nauwelijks vervormd
Vaarwel bedroefdheid. Wees gegroet bedroefdheid. Jij staat gekerfd in de lijnen van 't plafond. Jij staat gekerfd in de ogen van mijn lief. Toch ben je niet als ellende, Want zelfs de armste lippen Verraden je met een glimlach. Wees gegroet, bedroefdheid. Liefde van lieve lijven. Kracht van de liefde, Waarvan de aanvalligheid verrijst Als een beest zonder lijf. Pruilerig hoofd. Bedroefdheid, mooi gezicht.
Paul Eluard
Un visage à la fin du jour, . Un berceau dans les feuilles mortes du jour. Un bouquet de pluit nue, Tout soleil caché, Toute source des sources au fond de l'eau. Tout miroir des miroirs brisés. . Un visage dans les balances du silence. Un caillou parmi d'autres cailloux Pour les frondes Des dernieres lueurs du jour. Un visage semblable à tous les visages oubliés. Un berceau dans les feuilles mortes, Un bouquet de pluie nue. Tout soleil caché.
Mooi en gelijkend
Een gezicht bij het eind van de dag, Een wieg in de dode bladeren van de dag. Een boeket naakte regen, Helemaal bedekte zon, Louter bron van bronnen op de bodem van het water. Louter spiegeling van gebroken spiegels. Een gezicht in de weegschalen der stilte. Een kiezel tussen andere kiezels. Voor de slingers Van de laatste lichtstralen van de dag. Een gezicht als Alle die vergeten zijn. Een wieg in de dode bladeren, Een boeket naakte regen. Helemaal bedekte zon.
Paul Eluard
Als brooddeeg gist het ochtendgloren Op lemen vloer klinkt moeders voetstap En broden in esdoornblad omarmd Verdwijnen in de ovenmond.
Nog slapen lammeren met sterren in hun ogen, nog rusten ploegen in de dromen Mn hun zonen. Maar moeder zon, reeds op de drempel karnt witte boter, eeuwigheid.
In kille ochtenddauw verdween de tijd Drie eeuwen of waren het drie uren.
Toen wij ontwaakten steeg Reeds boven essenlaan de zon.
Mate Saule
Der Sommer war sehr groß. Leg deinen Schatten auf die Sonnenuhren, und auf den Fluren laß die Winde los. Befiehl den letzten Früchten voll zu sein; gieb ihnen noch zwei südlichere Tage, dränge sie zur Vollendung hin und jage die letzte Süße in den schweren Wein. Wer jetzt kein Haus hat, baut sich keines mehr. Wer jetzt allein ist, wird es lange bleiben, wird wachen, lesen, lange Briefe schreiben und wird in den Alleen hin und her unruhig wandern, wenn die Blätter treiben.
R.M. Rilke
Ruh'n sie? rufet das Horn des Wächters drüben aus Westen, Und aus Osten das Horn rufet entgegen: Sie ruh'n! Hörst du, zagendes Herz, die flüsternden Stimmen der Engel? Lösche die Lampe getrost, hülle in Frieden dich ein.
Alles rustig? roept de hoorn van de wacht daar in het westen, en uit het oosten roept de hoorn terug: Alles rustig! Hoor je, angstig hart, de fluisterende stemmen van de engelen? Doof de lamp gerust, hul je in vrede.
Friedrich Rückert
Leblos gleitet Blatt um Blatt Still und traurig von den Bäumen; Seines Hoffens nimmer satt, Lebt das Herz in Frühlingsträumen. Noch verweilt ein Sonnenblick Bei den späten Hagerosen, Wie bei einem letzten Glück, Einem süssen, hoffnungslosen.
Levenloos glijdt blad na blad stil en treurig van de bomen. Nimmer verzadigd van de hoop leeft het hart in lentedromen. Nog valt een zonnestraal op de late rozenstruiken, Zoals op een laatste geluk, zoet maar hopeloos.
Max Kalbeck
Libera me, Domine, de morte aeterna, in die illa tremenda: quando coeli movendi sunt et terra: Dum veneris judicare saeculum per ignem. Tremensfactus sum ego, et timeo, dum discussio venerit, atque ventura ira. Quando coeli movendi sunt et terra. Dies illa, dies irae, calamitatis et miseriae, dies magna amara valde. Dum veneris judicare saeculum per ignem. Requiem aeternam dona eis Domine: et lux perpetua luceat eis.
Bevrijd mij, Heer, van de eeuwige dood op die angstwekkende dag als de hemelen en aarde geschokt zullen worden Als U wederkomt om voor te oordelen door het vuur Het doet mij beven en ik ben bang door het naderen van Uw oordeel en Uw toorn, als de hemelen en aarde geschokt zullen worden. Die dag, dag van gramschap, rampen en ellende, grote dag vol bitterheid. Als U wederkomt om voor te oordelen door het vuur. Geef hun eeuwige rust Heer en laat het eeuwig licht hun beschijnen.
Toen zei de oude man: 'Volkomen naakt en met verhuld gelaat zal je tussen de mensen zwerven; van je naam ontdaan zal je langs wegen lopen die door niemand ooit zijn betreden: wandelend van dorp tot dorp onder je ladingstilte zal je als bedelaar je noodlot tegemoet gaan, je zal wakker slapen, het gezicht van korenvelden zal je honger stillen, de herinnering aan vijven zal je keel afkoelen. Als de dood jou onderschept.
Carlos Michins |
|
|
voor meer en ander werk zie http://landscape.mystiek.netcanandanann - 05-01-2008 12:39:36 |
.JPG)
.JPG)
de Rijn - collage 30 x 40 cm