Jij die in mij woont

Jij die in mij woont

met de kracht als van een opspuitende bronwel,

vol sprankelend, levengevend water.

Ik heb het - tot mijn schade en schande -

klaar gekregen (wie laat nu het meest vrij?)

om jaar na jaar stenen te verzamelen

en daarmee die bronwel in mij te begraven

onder puin en gruis en eigen drukdoenerij.

Ik moet Jou weet opgraven in mij,

opdelven in mijn diepste diep,

het schilderijtje van mijn wezen, mijn gelaat

grondig laten restaureren van jarenlang vuil.

Jij hebt er Jouw gezicht in uitgetekend,

daar waar Jij verblijf houdt, diep in mij.

Wanneer krijg jij het klaar

om Jouw beeltenis in mijn wezen

weer van blijdschap te laten stralen

in dat verfrissend, opspattend bronwater,

daar diep, heel diep in mij verborgen?

Kom, trek me naar binnen,

blijf kloppen aan de poort

want ook mijn oren zijn doof geworden,

blijf schijnen in de nacht

want de blindheid van mijn ogen is bijna totaal.

Kom, delf op mijn ware gelaat,

maak mij mooi,

maak van mij Jouw liefste mens,

ik kan niet meer zonder Jou,

Jij die woont in mij,

opborrelende Minne-kracht

wassend water dat leven doet.

Kom, leef je uit in mij.

                                                     Ruusbroec  

Jedid Néfésj - geliefde van mijn ziel

Geliefde van mijn ziel, erbarmende vader,

trek Uw dienaar mee naar waar U hem wilt.

Rennen zal dan Uw dienaar als een hinde

om te komen buigen voor Uw glorie.

Zoeter dan het drupsel van een honingraat,

dan welke smaak ook, zal hem Uw vriendschap zijn.

Glorievolle, stralend licht der wereld,

hoe smacht naar Uw liefde mijn ziel.

Wil toch o God, wil toch haar genezen

door haar de verruking van Uw straling te tonen.

Dan zal ze gesterkt zijn en genezen

en eeuwige vreugde wordt haar deel.

Gij van het oerbegin, wil Uw erbarmen wekken,

heb meelij met de zoon van Uw geliefde.

Het is zo lang dat ik gehunkerd heb

naar de schittering van Uw macht.

Dit alleen verlangt mijn hart,

heb meelij toch, verberg U niet...

Wil toch U doen voelen en spreid, mijn Liefste,

de beschutting van Uw vrede over mij uit,

verlicht de aarde met Uw glorie.

Blij en vol vreugde zullen wij met U zijn.

Haast U, toon liefde, want de tijd is gekomen.

Toon ons Uw genade als in de dagen van toen.

Vlug toch, toon ons Uw liefde,

want het uur is gekomen,

begunstig ons als in de dagen van weleer.

                            mystiek Sjabbatslied door Rabbi Eliezer Azikri

                                                                    16e eeuw

landschap van de ziel

Ik moet Jou weet opgraven in mij,

opdelven in mijn diepste diep,

het schilderijtje van mijn wezen, mijn gelaat

grondig laten restaureren van jarenlang vuil.

Jij hebt er Jouw gezicht in uitgetekend,

daar waar Jij verblijf houdt, diep in mij.  

Ruusbroec

Er valt een landschap binnen

Er valt een landschap binnen

dat zegt: Ik lig de hele nacht

open voor wie niet slapen kan

en misschien ook voor de blinden.

Ik vraag: Wat zou je dan willen?

Antwoord: Dat jij het zeggen zal,

dat jij nauwkeurig vertelt wat

ik zonder licht klaar heb liggen.

Ik weer: Je hebt dus het gevoel

vergeefs te zijn. Je hebt kleine

struiken van innigheid die niets doen,

want niemand ziet ze, hun bloei

is zwart. Denk je daarom: ze verdwijnen?

Niets verdwijnt wat zich opendoet.  

G. Smit

Eeuwig landschap

Soms is er een landschap meer

dan de wereld, boom en steen

worden bloem en ster in een

ondenkbaar beginnen

van verwantschap.

Wat beweegt tekent

gevleugeld als een engelenhand

onspreekbare woorden bestemming

tegen het licht, -eindelijk herkennen,

eindelijk vaderland.

Ogen zijn open tot het diepst

van het oog, polsslag en ziel

dringen samen naar de zelfde

morgenvijver verwachting, wekken

de zelfde vogelslag.

Is dit God? Zijn hart

binnen de wereld? Zijn vaderschap

dat een hand grote bescherming

binnen de dingen uitstrekt en

samenspant?  

  Gabriel Smit

canandanann 26-08-2010

blog:  http://waarnemingvandewerkelijkheid.blogspot.com

paintings: http://landscape.canandanann.nl