|
|
|
|
Gewone dromen
Het examen waar allen maar jij alleen weet dat en moet het nog doen allang voor geslaagd zijn – Om een lezing te houden de zaal binnengaan maar de tekst ben je kwijt en zelf in je hemd – Je komt in dat huis waar de toekomst op slot ging bij vreemden te gast en je plek is daar weer niet – Jij of die ander die elders met anderen het betere leeft wat geen naam heeft en beeld blijft – Spijts het gedachten verplaatsende landschap (Toscane) waar ben je de noodzaak Spinoza te lezen wie ben je – Wordt de dolende geest van de doden niet dringend gestoord door dat draadloze praten van ons in de ether – In zelfkennis houdt zich de godheid verborgen of heeft een vlinder nog weet van zijn rups?
C.O. Jellema
NEBEL für Ludvik Kundera Grüngoldene Lauge Der Sümpfe. Rohrdommelröhricht. Die Schlangen des Abends Suchen den Himmel. Falb züngeln sie An den Erlen hoch. Am Morgen hebt Ein Duft von Kalmus Den Nebel. Und auf dem Wasser Fegt der Wind Den Schatten Der Blätter Zusammen. Peter Huchel
Si
desde que nací cuanto he pensado, Cuanto
he solicitado y pretendido, Ha
sido vanidad y sombre ha sido, De
locas esperanzas engañado, Si
no tengo de todo lo pasado Presente
más que el tiempo que el perdido, Vanamente
he cansodo mi sentido Y
torres en el viento fabricado. Cuán
engañada
el alma presumía Que
su capacidad pudiera hartarse Con
lo que el bien mortal le pormetía : Era
su esfea Dios para quietarse, Y
como fuera dél lo pretendía, No
pudo hasta tenerle sosegarse. Lope de Vega (1562-1635) Waar al wat ik gedacht heb in mijn leven, Al wat ik heb gewild en nagestreefd, Slechts luchtkastelen opgeleverd heeft, Door ijdele verwachting ingegeven, En waar van alles wat ik heb beleefd Alleen de tijd die weg is is gebleven, Blijkt iedere gedachte om het even, En waan wat mij voor ogen heeft gezweefd. De dwaze ziel die zich door aardse pracht En sterfelijke schoonheid liet verblinden En daar voldoening in te vinden dacht, Versmacht naar God, en wat zij verder in de Ontreddering ook naar een rustpunt tracht, Zij zal haar rust tot zij Hem heeft niet vinden. (Vert.: J.P.Rawie)
LE PHÉNIX Je
suis le dernier sur ta route le
dernier printemps la dernière neige Le
dernier combat pour ne pas mourir Et
nous voici plus bas et plus haut que jamais. Il
y a de tout dans notre bûcher Des
pommes de pin des sarments Mais
aussi des fleurs plus fortes que l'eau De
la boue et de la rosée. La
flamme est sous nos pieds la flamme nous couronne À
nos pieds des insectes des oiseaux des hommes Vont
s'envoler Ceux
qui volent vont se poser. Le
ciel est clair la terre est sombre Mais
la fumée s'en va au ciel Le
ciel a perdu tous ses feux La
flamme est restée sur la terre. la
flamme est la nuée do cœur Et
toutes les branches du sang Elle
chante notre air Elle
dissipe la buée de notre hiver. Nocturne
et en horreur a flambé le chagrin Les
cendres ont fleuri en joie et en beauté Nous
tournons toujours le dos au couchant Tout
a la couleur de l’aurore. Paul
Eluard
FENIKS
Ik
ben de laatste op je weg De
laatste lente de laatste sneeuw Het
laatste gevecht om niet te sterven En
wij hier lager en hoger dan ooit. Er
ligt van alles op onze brandstapel Pijnappels
wijnstokken Maar
ook bloemen sterker dan water Modder
en dauw. De
vlam is onder onze voeten de vlam is onze kroon Insecten
vogels mensen aan onze voeten Slaan
op de vlucht Wie
vliegen zullen neerstrijken. De
lucht is helder de aarde duister Maar
de rook stijgt ten hemel De
hemel is al zijn vuren kwijt De
vlam is op aarde gebleven. De
vlam is de wolk van het hart En
alle takken van het bloed Zij
zingt ons lied Zij
verjaagt de wasem van onze winter. Nachtelijk
en angstig heeft het verdriet gebrand De
as heeft in vreugde en schoonheid gebloeid Wij
keren nog steeds de rug naar zonsondergang Alles
heeft de kleur van de dageraad. (Vert.: Th.Festen)
Er
zijn woorden die doen leven Er
zijn woorden die doen leven en
dat zijn onschuldige woorden. Het
woord warmte, het woord vertrouwen, liefde,
rechtvaardigheid, en
het woord vrijheid, het
woord kind en
het woord vriendelijkheid. En
bepaalde bloemennamen en
bepaalde vruchtennamen. Het
woord moed en het woord ontdekken. En
het woord broer en het woord kameraad en
bepaalde namen van landen en van dorpen en
bepaalde namen van vrouwen, mannen en
vrienden...
Paul Eluard
DAS LAND AUS DER TIEFE Dort wo viele Vögel nisten werden. * Suche immer noch einmal das Meer ab; verlaB dich nicht auf deinen schwachen Blick. * Nein, nichts Grossartiges, glücklicherweise. Eher eine neue Flaute, eine andere Geometrie des Schaums.
* Man möchte hinkommen, gerade an den ärgsten Tagen, wenn die Wellen wie blaues Eis sind, der Himmel noch grauer lastet, als einziger Ausweg das Unwahrscheinliche bleibt. * Wenn es da ist und glänzt unter der Wasserhaut, unerkannt und doch erwartet, ausser Sicht, werden es Steintafeln sein, grün, leicht geneigt. * Das Aufsteigen rührt von den Kraften und Reibungen her, die den Grund aufwühlen; von einem schrecklichen Druck, weil es sonst keine Möglichkeit gibt. Eine sehr lange Zeit der Trübsal ist zweifellos unvermeidlich. * Auch ihm wird kalt sein; erstarrt im Regen vielleicht, und im Wind. Wir mussen es sorgsam empfangen, erkunden, sacht das DunkeI wegschieben von seinen Schauern, sanft ihm zureden, dass es bleibt. Die Geographie und alle Koordinaten ändern sich dann von selbst, ohne Eile; es braucht ein wenig Zeit, bis wir verstehen. * Erwarte aber nicht zuviel: wir werden höchstens den Anfang sehen, die zaghafte Kolonie der Mollusken, ein wenig Schleim nasser Algen in den Vertiefungen, die Rast einer Möwe, einen heiseren Schrei, der sinnlos oder zu schwach scheint und sich doch fortpflanzt, vervielfacht. Die Blumen, das Gras und die andern, die schönen Dinge kommen später vielleicht. Aber uns genügt das.
Fabio Pusterla
Kennen Niets wordt ooit Verklaard Niets vereffend Niets beloond Niets nooit De tijd heelt niets De wonden trekken niet dicht Geen woord Vervangt het woord Geen gras groeit op de graven Overledenen sterven En staan niet op De wereld gaat niet ten einde De poëzie sleept zich Verder In de richting van Arkadië Of omgekeerd
Tadeusz Rözewicz
Mijn Poëzie Vertaalt niets Verklaart niets Doet van niets afstand Bevat geen heelheid Vervult geen hoop Schept geen nieuwe spelregels Neemt aan geen enkel vergenoegen deel Heeft een bepaalde plaats Die ze moet opvullen Als ze niet esoterisch is Als ze niet origineel is Als ze geen bewondering afdwingt Dan moet het waarschijnlijk zo zijn Ze volgt haar eigen dwang De eigen mogelijkheden En grenzen Ze is ondergeschikt aan zichzelf Ze vervangt geen andere Is door geen andere vervangbaar Ze is open voor allen Zonder geheim Ze heeft veel opgaven Die ze nooit vervult
Tadeusz Rözewicz
Liberté J'écris ton nom Sur le risque disparu Paul Eluard
Freiheit Schreib
ich deinen Namen Schreib
ich deinen Namen
SOLANGE ZEIT BLEIBT Doch lässt der Regen nach, zur Nacht, am Abend; die Strasse namenlos, einsam in ihrem Wandern zwischen den anderen, die von ihr fortgehen an jeder Kreuzung. Aus den letzten Verkehrsampeln Blinken, metallisches Klicken, orangefarben. Danach Schutt oder Abfälle, herausgerissene Latten; Gekläff. Mauern von schwarzen Baumen, Gebüsch und wenige Hauser, erleuchtet? Unbewegt blickt eine kalte Weite auf deinen nassen Asphalt. Fabio Pusterla
|
|
|
canandanann 26-08-2010
blog: http://waarnemingvandewerkelijkheid.blogspot.com paintings: http://landscape.canandanann.nl
|
.JPG)