|
| |
Martin Schongauer - Madonna mit Rosen
ER IS EEN ROOS ONTSPRONGEN
Er is een roos ontsprongen
uit ene wortelstam;
die, lijk ons d’ouden zongen,
uit Jesse 't leven nam;
nu heeft zij bloem gebracht,
in 't midden van de winter,
in 't midden van de nacht.
0 rozenstruik, Maria,
0 alderpuurste Maagd:
van u zingt Isaias,
van 't bloemken, dat gij bracht;
want eeuwig in Gods raad
lag dat gij 't Kind zoudt baren
tot alder wereld baat.
Wij bidden u Maria
om 't Kind dat op u loech,
om deez’lief bloemkes smarten,
die het voor ons verdroeg:
wil ons toch hulpe zijn,
dat wij U mogen maken
een woning fraai en fijn.
Er is een roos
ontsprongen
Er is een roos ontsprongen, uit ene zuivere
stam
Die naar profeten zongen, voortkwam uit Jesse's stam
Zij heeft haar bloem gebracht, al in de koude winter
In 't midden van de nacht
Wij loven u Maria, en 't Kind dat
gij ons bracht
Hij is ons aller vreugde, het licht in duist're nacht
U kindje in deze stal, aanbidden wij tesamen
O koning van 't heelal
Er is een roos ontsprongen, uit
ene zuivere stam
Die naar profeten zongen, voortkwam uit Jesse's stam
Zij heeft haar bloem gebracht, al in de koude winter
In 't midden van de nacht
(Duits > Nederlands, katholiek,
origineel 15e/16e eeuw)
S. Dali - Rose Méditative
Het lied “Er is een roos ontsprongen”. Gebaseerd
op de Boom van Jesse. Uit zijn lichaam groeit een wijnrank. De roos symboliseert
Maria. De Boom van Jesse symboliseert het hele Oude Testament tot aan het Nieuwe
Testament.
Es ist ein Ros entsprungen op YouTube
http://www.youtube.com/watch?v=hY52DTgMa8s&feature=related
over de roos
http://users.telenet.be/bomenmeteenverhaal/boomwoordenboek/R%20Boomwoordenboek.html
A. de Mello: Wat is liefde?
Dat is mijn gebod: Hebt
elkander lief, zoals ik jullie heb liefgehad.
Joh. 15,12
Wat is liefde? Kijk naar een
roos. Kan de roos zeggen: "voor goede mensen zal ik geuren, maar voor slechte
doe ik het niet"? Of is er een lamp die voor een slecht mens níet wil
schijnen? Ze zou geen lamp meer zijn. En hoe hulpeloos en zonder voorkeur geeft
een boom schaduw aan ieder die eronder staat: oud en jong, groot en klein, goed
en slecht, dieren en mensen, elk levend wezen, zelfs de houthakker die hem komt
omhakken.
Daarom is het eerste
kenmerk van de liefde: ze kiest niet uit. Daarom worden we geroepen
om als God te zijn, die "zijn zon over goed en kwaad laat schijnen, en zijn
regen laat vallen op heiligen en zondaren; daarom moeten jullie goed zijn zoals
jullie Vader in de hemel goed is." Bekijk met verbazing de pure goedheid van
de roos, de lamp, de boom, want hierin wordt een beeld van de liefde zichtbaar.
Maar wat
moet je doen om tot zulke liefde te komen?
Alles wat je doet, zal de
liefde gedwongen, gekunsteld en daarom onecht maken, want liefde laat
zich níet dwingen. Er is niets wat je kunt doen. Maar er is wel iets dat je
kunt laten. Probeer er eens op te letten, wat er in je kan veranderen, zodra je
de mensen niet meer indeelt in goede en kwade mensen, maar ze beschouwt als
onwetend en als niet-waarnemend. Geef je 'dwaalleer' op dat mensen in
bewustzijn kunnen zondigen. Niemand kan in het licht van het bewustzijn
zondigen. Zonde vindt niet plaats - zoals wij misschien menen - vanuit
boosheid, maar vanuit onwetendheid. "Vader , vergeef hen, want ze weten niet
wat ze doen." Dit begrijpen wil zeggen: de bewonderswaardige vaardigheid
verkrijgen van een roos, een lamp, een boom.
Tot het wezen van de liefde
hoort ook dat ze geschenk is. Zoals de roos, de lamp en de boom geeft ze
en verlangt ze niets terug. Hoe zeer wordt de mens veracht die een partner
uitkiest vanwege het huwelijksgeschenk. Een dergelijke mens heeft niet zijn
partner lief, maar het financiële gewin. Maar is de liefde van hen zoveel anders
wanneer een mens het gezelschap zoekt van mensen die hem emotionele bevrediging
schenken en die mensen mijdt waarbij dat níet zo is? Als je positief bent
ingesteld ten aanzien van hen die jou iets geven en die je verwachtingen
vervullen en afwijzend ten aanzien van hen die dit níet doen? Ook hier is maar
één ding mogelijk: de kunst leren om liefde als geschenk te verstaan. En
leren inzien wat de zogenaamde liefde werkelijk is, namelijk een verhulde
vorm van zelfzucht en hebzucht, kan een reuzenstap zijn om tot dit tweede
kenmerk van de liefde te komen: liefde ervaren als
geschenk.
Een derde kenmerk
van de liefde is
dat de liefde niet bewust is van zichzelf. Liefde is zo blij over de
liefde, dat ze dat in haar geluk niet beseft. Zoals de lamp alleen maar
licht kan geven en geen gedachte eraan verspilt of ze anderen daarmee van nut
kan zijn; zoals de roos alleen maar geurt, omdat er niets anders te doen valt,
onafhankelijk ervan of er iemand is die ervan geniet; zoals de boom schaduw
geeft ongeacht het feit of er iemand staat of niet.
Dat alles is als de liefde,
onafhankelijk van mensen. Liefde is er, ze heeft géén objekt. Licht, geur,
schaduw zijn er, los van het feit of er iemand van profiteert of niet. Daarom
weten ze ook niets over verdienste of goede daden. Hun linker hand is zich niet
bewust van wat de rechter doet. "Heer wanneer hebben we
je hongerig of dorstig gezien en je geholpen?"
Tenslotte hoort tot het wezen
van de liefde de vrijheid. Zodra er dwang, controlle en conflicten zijn,
sterft de liefde. Ook de roos, de boom en de lamp laten je volkomen vrij zijn.
De boom zal geen moeite doen om je in zijn schaduw te trekken ook niet als een
zonnesteek dreigt. De lamp zal je niet haar licht opdringen, zelfs niet wanneer
je in het donker struikelt.
Denk eens aan al die
controlles en beperkingen die je worden opgelegd, waar je je aan moet
onderwerpen, als je angstig je eigen verwachtingen wil waarmaken, om liefde, of
om toestemming te verkrijgen, of omdat je bang bent om liefde te verliezen. Elke
keer als je je onderwerpt aan deze dwang verstoor je de vaardigheid om lief te
hebben, die deel uitmaakt van je eigen natuur. Want als jij je onderwerpt kun je
er niet omheen dat je ook anderen gaat onderwerpen; wat je anderen toestaat dat
ze jou aandoen, dat doe je ook hen aan.
Denk er eens over na: al die
controllemechanismen in je leven, al die dwang. Als je erover nadenkt verliezen
ze misschien hun kracht. En op het moment dat ze verdwijnen, keert de vrijheid
terug. En vrijheid, dat is alleen maar een ander woord voor liefde.
vertaald uit het Duits: A. de
Mello, Wie ein Fisch im Wasser Freiburg 1998 (Herder Verlag)
Stephan Lochner - Madonna met de rozen
De bestseller van de late Middeleeuwen is een
roman over een jongen die verliefd is op een roos. Deze bijzondere
liefdesgeschiedenis, genaamd de Roman de la Rose, was onvoorstelbaar
populair. Het Franse verhaal werd honderden keren overgeschreven en is vaak
vertaald. De roman werd in de loop van de dertiende eeuw geschreven door twee
auteurs, Guillaume de Lorris en Jean de Meun. Hun tekst behandelt allerlei
aspecten van de liefde.
meer info op deze sites:
over het symbool van de roos:
Roos:
symbool van de trouw en liefde en tegelijk vergankelijkheid. In de christelijke
funeraire symboliek verwijst de roos naar Maria en het lijden van Christus. De
vijf blaadjes van de roos staan voor de vijf wonden van Christus. De witte roos
symboliseert de tranen van Maria Magdalena, en daar de witte roos ook het
symbool is van de maagdelijkheid wordt een struik van deze rozen op graven van
jonge meisjes geplant. Rode rozen kan men aantreffen op graven van personen die
bekend staan voor het verrichten van goede werken tijdens hun leven en op graven
van overleden geliefden. De overblijvende, die rode rozen verzorgt op het graf
van zijn partner, wordt verondersteld niet te hertrouwen zolang hij dit gebruik
in ere houdt. Het planten van rozen op graven dateert uit de romeinse tijd omdat
die tijd de roos geassocieerd werd met de dood. Een kerkhof wordt in sommige
streken (oa. Zwitserland) vandaag de dag nog "rozenhof"
genoemd: bron:
symbolen en tekens
Willst du in Rozen baden
Sollst erst in Dornen waden"
Soefisten geloven dat de
Koran
en de strikte regels van de
sharia uiterlijke regels zijn en dat er diverse stadia van
(innerlijke) nabijheid tot God bestaan. Een van de symbolen die
dit symboliseert is de
roos. De doornen van de roos, die de roos beschermen, staan
voor de regels van de sharia. De stam van de roos symboliseert
het innerlijke pad, ook wel
tariqa genoemd. De bladeren van de roos staan symbool
voor
marefa waarbij de soefi innerlijke kennis van God
ervaart. De geur van de roos staat voor het ervaren van de
werkelijkheid (haqiqa)
zoals deze is. bron:
wikipedia
De ziel kan zijn als
een roos, zo als een rozenknop tot bloei komt, zo ontvouwt zich
ook de ziel. Om een rozenknop tot bloei te laten komen zijn er
vijf vereisten: vruchtbare grond, stralende zon, water, lucht en
ruimte, en dezelfde dingen zijn vereist om de ziel te laten
bloeien. Zo er vruchtbare bodem vereist is om de rozenstruik te
laten groeien, zouden er ook lessen in het spirtuele ideaal aan
het kind moeten worden gegeven vanaf het moment dat het is
geboren. Wanneer een kind deze lessen onthouden worden, dan is
het alsof er aarde bij de wortels van de roos is weggenomen. Het
water dat voeding geeft, is het liefde-element. Als dat element
afwezig is in iemands leven, hoe groot ook de intellectuele
kennis en de wens om de waarheid te zoeken, hij blijft
achteraan. Als de zon deelneemt in het groeiproces van de roos,
is intelligentie noodzakelijk. Niet iedereen lijkt intelligent,
maar de ziel zelf is intelligent. Wanneer de ziel is bedekt door
de mist van indrukken, van ideeën van deze aarde, wordt die
intelligentie als het ware hierdoor overstemd, bedolven. Wanneer
het ontdekt wordt, dan is het zo stralend als de zon. Boeddha
wenste dat zijn leerlingen die pure intelligentie leerden, welke
boven alle redenering staat en welke de essentie is van alle
oorzaken. In de groei van de ziel is de lucht het symbool
van de inspiratie dat komt in het hart dat er gereed voor is.
Het is niet door uiterlijk leren, maar door wat iemand leert
door inspiratie dat de ziel doet rijzen en bloeien. De ruimte,
welke rondom een rozenstruik nodig is om deze te laten groeien,
betekent symbolisch een wijde blik op het leven. Iemand mag dan
honderd jaar leven, maar met een smalle blik zal deze het licht
nooit zien. Om het leven helder te zien, heb je een wijde blik
nodig. bron:
Soefi
Beweging Nederland
Johann Wolfgang von Goethe, 1771
(1749-1832)
1. Sah ein Knab' ein Röslein steh'n,
Röslein auf der Heiden,
War so jung und war so schön
Lief er schnell es nah zu seh'n
Sah's mit vielen Freuden
Röslein, Röslein, Röslein rot,
Röslein auf der Heiden.
2. Knabe sprach: "Ich breche dich,
Röslein auf der Heiden."
Röslein sprach: "Ich steche dich,
Daß du ewig denkst an mich,
Und ich will's nicht leiden."
Röslein, Röslein, Röslein rot,
Röslein auf der Heiden.
3. Und der wilde Knabe brach
's Röslein auf der Heiden;
Röslein wehrte sich und stach,
Half ihm doch kein Weh und Ach,
Mußt es eben leiden.
Röslein, Röslein, Röslein rot,
Röslein auf der Heiden.
.JPG)
Kamp Amersfoort: "de Rozentuin" - martelplek tussen het
prikkeldraad
.JPG)
Een
herinnering aan de rozentuin.
"Stil Appel" is een
herinnering aan de beruchte 'Rozentuin' van Kamp Amersfoort. De rozentuin was
een ruimte, afgezet met prikkeldraad, naast de toegangspoort en grenzend aan de
appèlplaats, waar gevangenen tijdelijk verbleven. Waarschijnlijk was deze ruimte
bedoeld als verzamelplaats voor nieuwe gevangenen in afwachting van hun
inschrijving. In de praktijk werd deze 'kooi' gebruikt als strafplaats waar
gevangenen urenlang stil moesten staan. Het is een eerbetoon aan de gevangenen.
"Stil Appel" is
een stille gedenkplaats omgeven door een taxushaag. De tuin is een appèlplaats,
een kale grindvlakte. In de grindvlakte staan rozenzuilen opgesteld zoals de
gevangenen op de vroegere appèlplaats.
Langs sommige zuilen bloeien rozen, langs andere prikkeldraad. De toen zo
genoemde “Rozentuin” was een speciale strafplaats, grenzend aan de appèlplaats.
Deze gedenkplaats is in de winter van 1994-1995 aangelegd op initiatief van- en
met belangrijke steun van Rotary Amersfoort-stad. Het ontwerp werd gemaakt bij
Adviesbureau Haver Droeze, Tuin- en Landschapsarchitect BNT. Uit drie
ontwerpen werd gekozen voor het ontwerp “ Stil appèl “ toegelicht door het
gedicht:
Deze eeuwig stille
appèlplaats waar ik soms kom,
een rozendom.
Kreten zijn weggestorven
alleen
zwijgende gedaanten
vertellen oude dromen:
Geen prikkeldraad,
Maar rozen moesten in de plaats komen.
Verhalen terend uit de zure grond
Om opnieuw te voorkomen wat ooit hier bestond.
bron: http://www.kampamersfoort.nl/zacgdn.html
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
| |
|
de Rijn - collage 30 x 40 cm